Er is een plek op het veld waar het even stiller wordt.

Een houten vorm, open en toch besloten.
Alsof je ergens binnenstapt… zonder naar binnen te gaan.

In het midden wacht een spiegel.
Geen gewone spiegel.
Eén die niets omdraait.

Je gaat zitten.
Je kijkt.

En dan…
kijkt er iets terug.

Niet de versie die je kent.
Niet de versie die je maakt voor de wereld.
Maar iets eenvoudigers. Iets directers.

Misschien blijf je even aan de oppervlakte.
Misschien zakt je blik een laag dieper.
Misschien gebeurt er niets.
Misschien juist alles, heel zacht.

Terwijl jij kijkt, wordt dit moment bewaard.
Niet als beeld van hoe je eruitziet,
maar als spoor van hoe je er bent.

Het CreatieEi doet verder niets.
Het draagt. Het omhult. Het laat.

Wat verschijnt… is van jou.

Voor wie zichzelf wil ontmoeten.